"ANNA"
Av Nina Anette Steindal, 8. Klasse, Eikefjord skule.
Eg såg utover fjorden. Det var ikkje noko vakkert syn. Alle gardane rundt var øydelagde.
Det rodde ein mann innover fjorden. Han hadde med seg eit lite barn, det skreik der det låg i båten.
"Anna", ropte ei kvinnestemme. "Mor, mor", ropte eg tilbake. Eg kunne ikkje sjå ho, kvar kom stemma frå?
"Anna!" ropte ho att. Det høyrdest ut som det kom frå uthuset. Eg sprang dit. Det låg plankar overalt.
Mor fortsette å rope desperat. Eg flytta plankar etter plankar, og eg øydela den før så fine kjolen min. Eg kjende at eg ville grine. Tårene pressa på, og eg klarte ikkje å sjå klart.
"Mor, mor", ropte eg fortvila ut i lufta. "Her inne, Anna", ropte ho tilbake. Eg såg den svære døra, den låg framfor eit hol der mor mi var innestengd.
No byrja tårene å renne. "Tenk om ho aldri kom seg ut att. Kva gjorde eg då? Eg måtte ha ei mor", tenkte eg inni meg, "Eg måtte ha ei mor".
"Du må nok hente meir hjelp", ropa mor ut til meg. "Javel", hiksta eg fram.
Med eitt kjende eg to armar som løfta meg opp, og bar meg med inn i ei grotte som var bak husa. Det var gardsguten Albert som hadde redda meg. Han hadde eit kutt på venstre skuldra, det hadde blødd kraftig av det. Albert var høg og kraftig, og hadde mørkt hår som krølla seg ned i panna. Og han var omtrent 20 år.
Han såg alvorleg ut då han prøvde å finne ut om flya framleis var der oppe på himmelen ein stad, men vi kunne ikkje høyre dei. Eg forklarte han at mor mi sat fast i uthuset. Og at eg ikkje klarte å få ho fri.
Etter ei stund vågde vi oss fram att. Vi sprang rett i uthuset. Det var så vidt Albert klarte å få vekk den svære døra. Men til sist klarte han det endeleg. Eg var heilt på gråten av lettelse, og gav mor ein god klem. Eg kunne skimte ein skikkelse til der inne. "Far", ropa eg. Far min låg på golvet. Han blødde i eit stort kutt han hadde fått i panna. Mor forklarte at det var ein planke som hadde falt i hovudet på han. Mor var heilt på gråten. Albert prøvde å få liv i han att, men det var nyttelaust.
Vi sprang ut, mor vart heilt på gråten då ho såg alt det som hadde skjedd med garden, og alle dei andre gardane utover fjorden.
"Eg er glad mann min slepp å sjå dette", kviskra ho stille.
Mor hadde etterkvart vorte "sjefen" på garden. Og ho hadde også klart å gøyme Albert for tyskarane. Eg prøvde å tenke ut kvar Jacob pleidde å vere. Hytta! "Han er nok i hytta", ropa eg, og la på sprang. Mor vart att på garden.
Albert løfta han opp, og eg tok kattungen. Vi gjekk forsiktig ned att til mor. Der hadde det samla seg fleire overlevande no. Men mange hadde mista livet også. Nokre i bombinga, andre under brannen.
Seinare begravde vi dei døde.
Eg sørga lenge over far min. Vi var heile tida redde for at tyskarane skulle komme å bombe oss på ny.
