Varsel av fuglane vart, som ofte elles når ein tok varsel av ulike ting i naturen, ofte knytt saman med det uvanlege. Det var slett ikkje daglegdags at det sette seg fuglar og pikka på vindauga. Skjedde dette, varsla det for noko, oftast død, feigd. Slike fuglar som kom til husa og tedde seg på ein spesiell måte, vart kalla tidende-fuglar (vanl.17, 213). Det var særleg visse fuglar, som t.d. uglene (s.d.) som p.g.a. spesielle og uhyggelege låtar eller særskild framferd, vart knytte saman med døden og det vonde.

På same måten varsla dei for året og grøda: "Kom det ein kvit fugl på åkeren medan dei sådde, vart det teke som eit godt varsel, men kom det mykje mørk fugl, særleg kråka, var det mange som meinte det var nyttelaust å så" (Inderøy 23, 101). Sjå elles meir om dette under dei einskilde artane.

Vegen er ikkje lang frå det heilage og omtykte til magien og dei overnaturlege maktene. Mange overnaturlege vette har utan tvil fått opphav og næring ifrå fuglane. "Utboren" eller "roparen" var såleis eit vesen som etter folketrua hadde oppstått ved at ein ikkje hadde brent etterbyrda etter fødselen. Det kunne og vera sjela til eit uønska barn som var blitt fødd og drept i dølgsmål. Det for ute på visse stader om kveldane og nettene og plaga folk med skrik og sjau. Årsaken til desse "ulåtane" har i regelen ikkje vore noko meir enn ei eller anna ugle: "Han Jo Erikso fortalde om Roparen bort i Roberga. Han skreik som eit barn somtid om nettene. Han flaug i lufta, og han såg ut som ein "linda våk" (Hemne 26, 106).

På same vis var det med den såkalla "gasten". Det var sjela etter ein som medan han levde hadde flytta på grensesteinar. Om kveldane kunne ein høyre dette vettet der det kava med å slepa desse steinane attende på sin rette plass. Ein høyrde han le ein fælsleg lått der han fekk tak i steinen og ei ennå fælare hujing og skriking når taket glapp for han att. Det er vel og ein fugl, truleg lomen, som har gitt grobotn for denne trua.

Ei gammal og vidspreidd førestilling går ut på at ein ikkje skulle gå ut på markene fastande om våren. Høyrde ei såleis ein av vårfuglane på tom mage, stod ein i fare for å bli dåra - fuglen "dreit på ein", som ein og sa. Visse fuglar var farlegare dårefuglar enn andre, slike som gauken, lomen, snøsporven, kråka og århanen. Og dåringa kunne og, alt etter kva fugl det var, gje ulikt resultat (sjå meir om dette under dei einskilde artane). Ein akta seg derfor vel for å gå utandørs om vårmorgonane utan i det minste å ha ein brødbite i munnen. Og var ein først blitt dåra, var boterådet å bita ei eit friskt tre. Då ville det vonde gå over i treet (5, 78; Ø. Slidre 10, 156).

Folk hadde før i tida berre ei vag førestilling om kor trekkfuglane tok vegen om hausten. Om fleire av desse fuglane heitte det såleis at dei låg i dvale i vassholer og myrpyttar om vinteren. Særleg var dette utbreidd tru når det gjaldt linerla og svala (s.d.).

Men andre fuglar igjen vart rekna til trekkfuglane på vanleg vis, og det knytter seg mange truer til desse fugletrekka. Særleg grågåsa finst det mykje tradisjon om i så måte (s.d.). Elles heitte det at dersom ei jente eller ein gut første gongen om våren dei såg trekkfuglar fekk sjå to av same slaget, vart dei forlova same året. Men det var inga von dersom dei såg berre ein (Mandal, Helgel., Senja 17, 220).

Skikken med å setja opp fugleband eller nek er godt rotfesta her i landet. Opphavet til denne skikken har grunnlag i vegetasjonsmagi, derfor skulle bandet vera stort og moge, elles ville det straffa seg: Det ville bli uår.

Svært ofte tok ein varsel av dei fuglane som sette seg i bandet. Det var eit godt merke dersom småfuglane, særleg spurvane, sette seg fyrst i neket. Det ville då verta eit godt og fruktbart år. "Det var først og fremst "snøfuglen" (= gulsporven) ein lika å sjå i bandet, og det var då helst dei ein såg også" (Suldal NKB).